De dood in beeld - Ede, Paasberg

Geschreven door René ten Dam op . Gepost in De dood in beeld

Grafmonument op de Paasberg in EdeAnna Maria Moens, weinigen zullen haar naam kennen. Geen grote naam, behalve in Ede. Hier bestierde ze begin negentiende eeuw een kostschool. Doelstellingen waren de ‘edelste beginselen van vaderlandsliefde, huwelijkstrouw, moederlijke liefde en godsdienstzin.’  Als leerlingen werden over het algemeen jongedames van gegoede komaf aangenomen. In 1817 kreeg Moens zonder enig examen het onderwijsdiploma ‘eershalve’ uitgereikt, een bijzondere gebeurtenis. Het illustreert het aanzien dat deze vrouw genoot. Ze was een gewichtig persoon in Ede, ook letterlijk. Door haar omvang verplaatste ze zich naar de kerk in een wagentje getrokken door een ezel en begeleid door haar leerlingen te voet. Maar liever ging ze niet naar de kerk, maar bezocht ze huiselijke bijeenkomsten waarbij veel gezongen werd.
Moens overleed in 1832 na een ziekbed van enkele maanden en heeft een klein oeuvre nagelaten, behalve enkele vertaalde werken ook een aantal stichtelijke werken zoals kerkelijke liederen.
 

Toegang tot de dood - Almen

Geschreven door Leon Bok op . Gepost in Toegang tot de dood

 

Toegangspoort AlmenAan de Kapelweg, tussen Almen en Harfsen ligt de uit 1829 daterende gemeentelijke begraafplaats van beide dorpen. Waarschijnlijk is het toegangshek jonger, zeker de aanpassingen die nu het hek sieren. Het toegangshek is opgenomen in een groter geheel die de begraafplaats een uitnodigende entree geeft. Hout, metaal en baksteen zijn de materialen die toegepast zijn, terwijl het beeld gecompleteerd worden door twee fraaie rode beuken.

Het toegangshek staat centraal in de entreepartij en valt op door de wit afgewerkte kolommen waartussen een dubbel spijlenhek is gehangen. Het smeedijzeren hekwerk is vrij eenvoudig uitgevoerd met onderin een rij dubbele spijlen en een naar binnen getoogde afwerking aan de bovenzijde. De wat zwaarder uitgevoerde hekstijlen zijn voorzien van in een punt uitlopende bollen.

De dood in beeld - Crematorium Westerveld, Velsen II

Geschreven door René ten Dam op . Gepost in De dood in beeld

 

'De hal in het crematorium'In Noord-Hollandse Velsen staat het eerste crematorium van Nederland. Het stamt uit 1913. Bijna 100 jaar later spreekt het imposante gebouw met zijn urnengalerijen nog steeds tot de verbeelding. Al in 1874 was 'De Vereeniging tot invoering der Lijkverbranding in Nederland' - later de Koninklijke Vereniging voor Facultatieve Crematie - opgericht, maar pas in 1914 vond de eerste crematie plaats in Nederland. Anno 2011 laat meer dan de helft van de Nederlanders zich cremeren en telt Nederland ruim 50 crematoria. Van een taboe op cremeren is dan ook geen enkele sprake meer. Hoe anders was dat in de 19e eeuw en het begin van de 20ste eeuw. Het was vooral vanuit de christelijke en meer traditionele zuilen dat er grote bezwaren waren, het verbranden van het dode lichaam zou immers de letterlijke wederopstanding in de weg staan.

In de landen om ons heen werden al in de 19e eeuw de eerste crematoria gebouwd en sommige Nederlanders lieten zich na hun dood dan ook in het buitenland cremeren. De bekendste Nederlander die dat deed is ongetwijfeld de schrijver Multatuli die zich in 1887 in het Duitse Gotha liet cremeren.

Mortuos plango - De doden beween ik - Middelie

Geschreven door René ten Dam op . Gepost in Klokkenstoelen

 

Klokkenstoel in MiddelieDe klokkenstoel in Middelie is nog niet eens zo oud, hij werd gebouwd in 1979. De klok zelf daarentegen is al honderden jaren oud. Tot 1823 was het kleine Middelie een tweebeukige gotische kerk rijk. In dat jaar werd de kerk gesloopt en vervangen door een zaalkerk. Pas later werd een toren bij de kerk gebouwd. Maar ook deze kerk bleef niet staan voor de eeuwigheid. In de jaren '60 van de vorige eeuw bleek het gebouw in zo'n slechte staat dat sloop noodzakelijk was. De klok bleef echter bewaard. En dat laatste is zeker niet vanzelfsprekend.

Als vele klokken werd de klok van Middelie in de oorlogsjaren door de Duitse bezetter geroofd, maar wonderwel keerde de klok naar de oorlogsjaren terug. De 600 kilo zware klok is in 1670 gegoten door Pieter Hemony in Amsterdam. Op de tekst een latijnse tekst. In vertaling luidt deze: Zolang de klok klinkt, verdeel ik de tijd gelijkelijk. Petrus Hemony maakte mij te Amsterdam in het jaar des Heren 1670.

Nieuwste reacties

  • Rene zei Meer
    Lodevicus Aliet heeft als aantekening 'Buiten Erevelden',... 1 week geleden
  • Vic Thuyns zei Meer
    Geachte dame e/o heer, ik zoek Lodevicus Aliet mijn opa... 1 week geleden
  • Rene zei Meer
    Dodenakkers.nl publiceert over Nederlandse begraafplaatsen... 2 weken geleden
  • Mir zei Meer
    Heeft er iemand verstand van begraafplaatsen in portugal? Ik... 2 weken geleden
  • Naomi zei Meer
    Inmiddels zijn de zerken verticaal geplaatst in het... 3 weken geleden
  • Leon zei Meer
    De gemeente Haarlem beschikt ongetwijfeld over een register... 4 weken geleden

Beeldbank

Tijdelijk niet beschikbaar

  • Begraafplaatsen
  • WO II
  • Crematoria

 

Foreign section

Contact

E: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.