Zondag 30 oktober gaat een uniek samenwerkingsproject tussen Amsterdamse Marokkaanse en Joodse jongeren van start. Ze zullen zes zondagen gezamenlijk de Joodse begraafplaats Zeeburg een grondige opknapbeurt geven. Doel van deze samenwerking is om aan te tonen dat samenwerking tussen Joodse en Marokkaanse jongeren geen utopie is en dat de Marokkaanse jongeren begrip krijgen voor de geschiedenis van de Joden in Nederland.

De begraafplaats Zeeburg is de grootste Joodse begraafplaats van West-Europa. Er liggen zo’n 200.000 mensen begraven, veelal arme Joden van voor de Tweede Wereldoorlog van wie de nabestaanden niet terugkeerden uit de concentratiekampen. Daardoor is de begraafplaats de afgelopen jaren verregaand in verval geraakt. De plek werd onder meer gebruikt door hangjongeren die er regelmatig een potje paintball speelden. Dat zag ‘Held van Amsterdam’, ondernemer Frans Stuy, die zich inzet voor het welzijn van Marokkaanse jongeren. Hij nam contact op met zijn vriend Jaap Meijers die op zijn beurt contact opnam met de Stichting Eerherstel Zeeburg. Ook werden welzijnswerkers Mustapha Baba en Saïd Ben Salem benaderd en zo ontstond het idee voor een gezamenlijke opknapbeurt.

In oktober 2011 verschijnt het boek ‘Dood, maar niet vergeten’. Subtitel: ‘Graven en grafkelders op d’n Aje Kirkhaof in Roermond’. Auteur is John Vaessen. Het boek wordt uitgegeven door de Stichting Oude Kerkhof Roermond. De Roermondse begraafplaats ‘d’n Aje Kirkhaof’ nabij de Kapel in ‘t Zand, is één van de oudste algemene begraafplaatsen in ons land. De begraafplaats kent vele historische graven en grafmonumenten. Een driehonderdtal daarvan gaf aanleiding tot verder onderzoek en beschrijving.

Al jarenlang verzorgt de Stichting Oude Kerkhof rondleidingen over de monumentale begraafplaats.

Ook als gids probeert auteur John Vaessen samen met zijn collega-rondleiders belangstellenden te interesseren in de historie van de begraafplaats die beschouwd kan worden als de afspiegeling van twee eeuwen Roermondse geschiedenis.

Drie jaar geleden ontdekte Evert jan Halkus uit Twello bij toeval dat er op de algemene begraafplaats aan de Markeloseweg in Goor een groot aantal metalen grafbloembussen c.q. graftrommels stonden. Dit is heel uitzonderlijk omdat hij er op de meeste kerkhoven hooguit een stuk of 5 aantrof. Hij nam contact op met de Stichting Historisch Goor en wees erop dat het als het ware vijf voor twaalf is, want deze trommels zouden mogelijk spoedig geruimd worden of omdat de grafrechten zijn vervallen en er niet meer door nabestaanden naar wordt omgekeken of omdat ze in ernstige staat van verval verkeren. Hij wees er op dat er een stukje cultureel erfgoed op het punt stond verloren te gaan.

Rouw, rijkdom en revolutie – De eigendomsgeschiedenis van rouwborden in de Ommelanden

‘Rouw, rijkdom en revolutie – De eigendomsgeschiedenis van rouwborden in de Ommelanden’ zo heet het nieuwste boekje in de reeks uitgaven van de Stichting Oude Groninger Kerken (SOGK) over kerkhoven in de provincie Groningen. Het is het achtste deel in de serie en is geschreven door Elmar Hofman en van illustraties voorzien door fotograaf Omke Oudeman.
In de Ommelander kerken zijn vandaag de dag nog tientallen rouwborden te bewonderen. Ze verschillen in omvang en praal, maar hebben allemaal een belangrijke historische, culturele en financiële waarde. De borden zijn in de meeste gevallen in eigendom van de lokale kerkvoogdij of de Stichting Oude Groninger Kerken en hangen al decennia op dezelfde plek. Deze rust rond de rouwborden is echter niet vanzelfsprekend. Enkele borden kennen een roerige geschiedenis die zich kenmerkt door eigendomswisselingen en verplaatsingen, zoals de zwerftocht van de borden van Henric Piccardt en Anna Elisabeth Rengers illustreert.

Na een introductie van de functie van de rouwborden en de sociale positie van degenen die ze plaatsten, wordt in dit boekje de geschiedenis van de borden in enkele Ommelander kerken beschreven. Hierbij schenkt de schrijver vooral aandacht aan het pad dat de rouwborden hebben afgelegd en hun vaak onbehandeld gebleven eigendomssituatie. Vervolgens bespreekt hij de onderlinge samenhang van deze afzonderlijke geschiedenissen.

AMSTERDAM – Stichting Eerherstel Joodse Begraafplaats Zeeburg organiseert op dinsdag 17 mei 2011 een informatieavond over haar plannen om deze ernstig verwaarloosde begraafplaats weer deels te herstellen. De bijeenkomst vindt plaats in het Centrum voor Beeldende Kunst (CBK) aan de Oranje-Vrijstaatkade.

Stichting Eerherstel Zeeburg is eind 2008 door enkele particuliere initiatiefnemers opgericht. De Joodse Begraafplaats in het Amsterdamse stadsdeel Oost grenst aan het Flevopark en dateert uit 1714. Hoewel er in de loop der tijd liefst 200.000 mensen zijn begraven is deze rustplaats de afgelopen decennia ernstig in verval geraakt. De zerken liggen schots en scheef verspreid, en zijn door begroeiing en drassig terrein veelal aan het zicht onttrokken.

Wandelen over Zorgvlied verschijnt 1 november 2010

Gids over de bekendste begraafplaats van Nederland

De bekendste begraafplaats van Nederland kent nog geheimen. Daar zijn Marcel Bergen en Irma Clement achtergekomen bij het samenstellen van Wandelen over Zorgvlied. De auteurs stuiten op tot nu toe onbekende gegevens over Zorgvlied in Amsterdam. Op 1 november, bij de presentatie van Wandelen over Zorgvlied, zullen de auteurs meer vertellen over hun ontdekkingen. Ook brengen ze nieuws over het op te richten Comité restauratie mausoleum Oscar Carré.

Het comité gaat voorbereidingen treffen voor de oprichting van een stichting voor het behoud van de (rijks)monumenten op Zorgvlied. Het mausoleum van Oscar Carré (1891) verkeert in een matige staat en is dringend aan restauratie toe.

Wandelen over Zorgvlied verschijnt precies 140 jaar nadat Zorgvlied als begraafplaats in gebruik is genomen.

Op 31 maart en 1 April vindt in slot Evenburg in Leer (Am Schloßpark, D-26789 Leer/Ostfr.) een workshop plaats met als thema:

De workshop wordt georganiseerd in het kader van het gelijknamige Netwerkproject, dat gesteund wordt door de Eems Dollard Regio (EDR). Partners in het project zijn het Museumhuis Groningen, de Ostfriesische Landschaft en de Rijksuniversiteit Groningen. De partners binnen het netwerkproject willen onderzoeken wat de overeenkomsten en verschillen binnen de EDR-regio zijn ten aanzien van de cultuur van sterven en begraven, en nagaan hoe de omgang met het einde van het leven zich tegen de achtergrond van de culturele, maatschappelijke en religieuze verscheidenheid van het gebied aan beide zijden van de grens heeft ontwikkeld. Als resultaat van de workshop hoopt de projectgroep te komen tot concrete plannen voor verder onderzoek en valorisatie (onderwijs, toerisme, bedrijfsleven) van het thema. De workshop is bedoeld als eerste stap in dit proces.

Gedenkwaardige plaatsen in Groningen en Haren

Bij In Boekvorm Uitgevers is verschenen het boek Stille getuigen van vervolging, verzet en verraad/gedenkwaardige plaatsen in Groningen en Haren van de auteurs Ton Andringa en Nico de Both, met een voorwoord van burgemeester Rehwinkel.

Wie in de Groninger straten winkelt, wandelt of op weg is naar zijn werk- of huisadres zal verbijsterd zijn te vernemen wat zich heeft afgespeeld op plekken die men argeloos passeert. In dit boek worden de verhalen achter deze gedenkwaardige plaatsen beschreven. Zij onthullen de gruwelijke feiten die verbonden zijn met vervolging, verzet en verraad. Deze tocht is gebaseerd op studiemateriaal van Nico de Both, ontleend aan de Dossiers van de Bijzondere Rechtspleging, die na de bevrijding de basis vormden voor de veroordeling van oorlogsmisdadigers. Ton Andringa schetst het sociale decor tijdens de oorlog en het doorsnee gedrag in de verzuilde samenleving. Hij noemt de mogelijke oorzaken van het feit dat in Groningen in verhouding meer verzetsstrijders en Joden omkwamen dan elders in het land.