Inleiding

Aan de noordkant van de Kerk aan Zee in Muiderberg ligt al honderden jaren een mysterieus graf. Een aangespoelde Poolse zeeman zou er begraven zijn, zo gaat het verhaal. Maar er doen over dat graf zoveel verhalen de ronde… Kl. Sierksma noemt er verschillende in zijn boekje ‘Muiderberg. Voorpost van het Gooi’ (Muiderberg 1976, p. 48). Een rederszoon zou er zijn aangespoeld na zich te hebben verdronken, omdat zijn ouders hem hadden verboden te trouwen met het meisje van zijn dromen. En dan is er het verhaal van de rijke zeeman die juist verdronk toen hij zijn geliefde wilde redden. De bekendste en meest hardnekkige legende is ongetwijfeld die van de Poolse zeeman. Hij zou een zak met geld bij zich hebben gehad en een testament waarin stond dat hij begraven wilde worden op de plaats waar hij ooit zou aanspoelen. Laat dat nou net bij de Kerk aan Zee in Muiderberg zijn geweest! Bovendien bepaalde zijn testament dat er later ook andere schipbreukelingen in zijn graf begraven mochten worden.

Boek, cd en concert ter gelegenheid van 125 jaar begraafplaats en 100 jaar crematorium. Eerste exemplaar jubileumboek en cd Westerveld voor premier Rutte en
burgemeester Weerwind.

Uit handen van bestuursvoorzitter Henry Keizer van 'de Facultatieve Groep' namen minister-president Mark Rutte en burgemeester Franc M. Weerwind van de gemeente Velsen op 2 juni in Crematorium Westerveld de eerste exemplaren in ontvangst van het boek ‘Westerveld, 125 jaar begraafplaats, 100 jaar crematorium’ en de cd ‘Muziek in Memoriam’. Aansluitend hieraan werd in het gedenkpark een Concerto in Memoriam bijgewoond.

Heidense kerkhofjes of begraafplaatsen zijn geen vreemd begrip in Nederland en Vlaanderen. Het betreft vaak plaatsen waaraan een oud verhaal hangt, waar of niet waar. Zo’n plekje met een oud verhaal ligt ook in het West-Friese dorpje Westwoud. Op de driesprong Laantje, Oudijk en Noorder Boekertweg ligt een begraafplaats, bekend als het Heidense Kerkhof. Er doen verschillende verhalen de ronde over deze plek. Dat men het hier een kerkhof noemt, dankt de plek aan het feit dat hier tot 1876 een kerk heeft gestaan. Waar het “heidense” vandaan komt, is wat minder duidelijk. In de geschiedenis van de begraafplaats lopen feiten en fictie nogal eens door elkaar. In ieder geval begint het hele verhaal ergens in de middeleeuwen.

Vrijdag 8 maart vond de langverwachte boekpresentatie plaats van 'Graftrommels en (kunst)grafkransen in Nederland. Historie van een bijzonder funerair object'. Geheel in stijl vond de bijeenkomst plaats in de aula van de Gemeentelijke begraafplaats in Goor, waar de Historische Vereniging Goor een permanente graftrommelexpositie heeft ingericht.

Voor de gelegenheid was de aula door middel van een grote tent verlengd, waarbinnen de ruim 100 gasten en genodigden een boeiende presentatie voorgeschoteld kregen. Als eerste sprak René ten Dam, voorzitter van Stichting Dodenakkers.nl en uitgever van het boek. Hij wees op het belang van funerair erfgoed en de waarde die het heeft voor de geschiedschrijving. Hij roemde de auteurs Evert Jan Halkus en Leon Bok voor hun rol in de herwaardering van dit stukje bijzonder erfgoed.

Beste bezoeker,

helaas ervaren we problemen met de bereikbaarheid rechtstreeks via de website. Wilt u een vraag stellen, een bestelling plaatsen of anderzins dan zijn we gewoon bereikbaar via info@dodenakkers.nl. We zullen uiteraard proberen u zo spoedig mogelijk antwoorden.

Excuses voor eventueel ongemak.

Stichting Dodenakkers.nl

“ der moat goed guod levere wurde”

Er moet goede waar worden geleverd was het devies van Cornelis Johannes de Jong, achterkleinzoon van Douwe Egberts. Klantenbinding stond bij hem hoog in het vaandel. Het is een zerk op het kerkhof Joure-Westermeer die de aandacht trekt vanwege de naam Douwe Egberts. Westermeer was ooit een dorp met kerk. Het was één van de 5 kerkdorpen in Haskerland. Joure, aanvankelijk een buurtschap van Westermeer, nam echter in belangrijkheid en grootte zodanig toe, dat Westermeer op zijn beurt een buurtschap werd van Joure. Wat herinnerde aan het dorp was nog slechts het kerkhof met de 13e eeuwse toren. De kerk werd in de 18e eeuw afgebroken na jaren van verval.

Op dit kerkhof bevindt zich het graf van Lysbeth Mintjes, die voor zichzelf als achternaam de naam Pot had aangenomen en omstreeks 1811 voor haar gezin de naam De Jong koos. Zij overleed op 29 juni 1835 op de leeftijd van 66 jaar. Bijna 16 jaar is zij getrouwd geweest met Douwe Egberts met wie zij 9 kinderen had. Ruim 29 jaar is zij weduwe geweest. De zaak in koloniale waren, die in 1753 door Egbert Douwes en zijn echtgenote Akke Thysses in Joure was opgezet en werd uitgebreid door de activiteiten van hun zoon Douwe, werd op voortvarende wijze door zijn weduwe voortgezet.

Als er in je boekenkast over een bepaalde plaats al een aardige hoeveelheid boeken staat over begraafplaatsen, dan wordt je wat voorzichtig met het volgende boek. Zo is dat bij mij met Den Haag. De gemeente Den Haag heeft in het verleden al behoorlijk wat gepubliceerd over haar begraafplaatsen. In de reeks die de afdeling Monumentenzorg van Den Haag heeft laten verschijnen, is altijd veel aandacht geschonken aan funeraire cultuur. Over de gemeentelijke begraafplaats aan de Kerkhoflaan, de rooms-katholieke St. Petrus Banden en de Joodse begraafplaats verschenen al mooie studies. Tussendoor zaten andere auteurs ook niet stil en nu is er een nieuw boek verschenen met de pakkende titel ‘Sta stil, Wandelaar”. Een boek dat me direct aanspreekt omdat het begint met een kaart. Onontbeerlijk in elk boek dat meerdere locaties beschrijft is een goed overzicht van waar die locaties nu eigenlijk liggen. Maar liefst negentien locaties worden beschreven, van de Abdijkerk in Loosduinen tot het crematorium Ockenburgh.